poniedziałek, 11 stycznia 2010
Zagadnienia Współczesnego Pielęgniarstwa
Gorąco polecam zwłaszcza tym, którzy sądzą że pielęgniarstwo jest reliktem przeszłości.
Warto poświęcić niecałe 30 min by zdać sobie sprawę jakie zmiany czekają pielęgniarstwo jako zawód. Proces zmian już się rozpoczął i jest nieunikniony, także w krajach takich jak Polska, Kongo czy Zazinbar. Pielęgniarstwo które znamy w Polsce odchodzi do lamusa, gdyż nie jest w stanie zapewnić bezpiecznej i efektywnej opieki pacjentom w XXI wieku. Zmiana systemu opieki zdrowotnej jest potrzebna, lecz daleko bardziej trzeba nam jej w naszym środowisku. Niestety mity na temat pielęgniarstwa rozpowszechniane przez media, polityków i pacjentów nie szkodzą naszej profesji tak bardzo jak mity w które wierzą i rozpowszechniają same pielęgniarki.
Gorąco polecam i zapraszam do obejrzenia i wysłuchania prezentacji. START TUTAJ
Artur Sołtysiak
środa, 7 maja 2008
Świąteczne refleksje. Międzynarodowy Dzień Pielęgniarki
Drogie Koleżanki i Koledzy w Polsce, Jestem pielęgniarzem, od czterech lat mieszkam i pracuję w Royal Marsden Hospital w Londynie. Moje związki z Polską pozostają ścisłe. Może wśród czytelników MPiP są osoby, które wiedzę o zatrudnieniu w Wielkiej Brytanii czerpały z mojego poradnika, którego pierwsze wydanie ukazało się w 2004 roku na stronie OIPiP w Poznaniu.
Pielęgniarstwo, odkąd pamiętam, było moją wielką miłością i tak już zostało.
Wiele się zmieniło w naszym zawodzie zarówno na świecie, jak i w Polsce. Ale też wiele jeszcze jest do zrobienia. Cieszy mnie to, że do osób, które znałem, gdy żyłem i pracowałem w Polsce, dołączyło wielu nowych entuzjastów i propagatorów naszego zawodu. Są to konkretne osoby: pielęgniarki i położne pracujące z pasją na wysokich, kierowniczych, ale również zupełnie szeregowych stanowiskach. Jestem gotów współpracować z każdym, komu pielęgniarstwo jest drogie. Myślałem nawet o stworzeniu tu, w Wielkiej Brytanii, organizacji charytatywnej reprezentującej interesy polskich pielęgniarek na Wyspach. Obecnie jednak myślę raczej o działaniu na rzecz zmian w Polsce, tak aby nasz zawód był szanowany, jak na to zasługuje. Toteż misja organizacji, takich jak Fundacja Rozwoju Pielęgniarstwa Polskiego i innych aktywnych w naszym środowisku, jest mi bliska.
Według mojego rozeznania najważniejszym problemem polskich pielęgniarek w chwili obecnej nie są niskie zarobki. Wiem, że mówiąc to, narażam się wielu koleżankom i kolegom. Na obczyźnie nauczyłem się jednak, że pielęgniarstwo to pielęgniarka: to, co ona potrafi, co sobą reprezentuje, jak podchodzi do pacjenta. W każdym z tych obszarów jest wiele do zrobienia.
Niby nie trzeba nikogo przekonywać o konieczności ustawicznego podnoszenia kwalifikacji, a jednak w praktyce niewiele osób zadaje sobie ten trud tłumacząc to różnymi względami, także finansowymi.
W moim przekonaniu jednak kluczem jest wymagać od siebie. Dokształcanie się nie musi wiele kosztować; ba – może nie kosztować ani grosza. Ważna jest potrzeba wiedzy i zastosowanie tej wiedzy w praktyce, na własnym odcinku pracy – w takim zakresie, w jakim jest to w danej chwili możliwe. Od tego trzeba zacząć. Potem będzie czas na resztę. I nie ma tu miejsca na narzekanie na obiektywne rzekomo trudności. Wobec organizacji pielęgniarskich stoją dziś nowe zadania: tworzenie możliwości nowoczesnego kształcenia, wychodzenie pielęgniarkom na przeciw ich zawodowym ambicjom.
Muszą przeminąć pokolenia pielęgniarek i pielęgniarzy malkontentów. Są niestety tacy, którzy palcem nie kiwną dopóki – tu następuje długa lista pobożnych życzeń. W tym wszystkim jakoś umyka prawda, że pacjent jest na pierwszym miejscu. Życzliwość i serce nic nie kosztuje. A jest to nasz, jak to się modnie mówi, PR. Jak cię widzą, tak cię piszą mówi powiedzenie, ja dodam jeszcze – tak ci płacą.
Stało się też dla mnie oczywiste, że w Polsce status ekonomiczny naszego zawodu nie zmieni się, dopóki nie stworzymy nowoczesnego szkieletu zarządzania pielęgniarstwem. W szczególności myślę o uniezależnieniu regulowania prawnego naszej profesji od Ministerstwa Finansów i rządu w ogóle. Zarządzanie pielęgniarstwem powinna sprawować organizacja pozarządowa, skupiająca niezależnych specjalistów z różnych dziedzin, być może wspomagana przez partnerów, którzy będą nas reprezentować w prasie, telewizji, w parlamencie, sądzie, słowem tam gdzie takiej ekspertyzy lub reprezentacji będziemy potrzebować. Nie do końca taką spełniają rolę izby pielęgniarskie. Wymagają one gruntownej reorganizacji, tak aby skuteczniej, w praktyczny sposób mogły służyć pielęgniarce, położnej i pacjentowi.
Jako przykład dobrze zorganizowanego środowiska pielęgniarskiego niech posłuży pielęgniarstwo brytyjskie. Istnieje tu Nursing and Midwifery Council (NMC, www.nmc-uk.org), czyli jak polskie izby pielęgniarek i położnych samorząd zawodowy, oraz Royal College of Nursing (RCN, www.rcn.org.uk), która stanowi zaplecze ekspertów różnych dziedzin pielęgniarstwa. Te instytucje są wobec siebie komplementarne, współpracują z rządem na zasadzie partnera i eksperta. Obie instytucje bronią praw pacjenta i pielęgniarek i położnych.
Dopóki powszechne organizacje polskich pielęgniarek i położnych nie zdefiniują w podobny sposób swoich zadań i celów, wysoki status zawodowy i prestiż społeczny pielęgniarki pozostanie nieziszczonym marzeniem, a protesty w sprawie podwyżek będą okraszać pierwsze strony żądnych sensacji gazet.
Warto łączyć siły i się organizować, by stanowić siłę i wzmocnić lobbing na rzecz pielęgniarek i pielęgniarstwa w Polsce i za granicą.
Przed nami długa i trudna droga. Z okazji naszych świąt: Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki i Dnia Położnej życzę nam wszystkim byśmy nie ulegali zniechęceniu i wierzyli mocno że przyszłość należy do nas.
Artur Sołtysiak
pielęgniarz, członek Royal College of Nursing w Londynie
List opublikowany w Magazynie Pielęgniarki i Położnej, maj 2008.